Bazı gönlü sakar arkadaşlarınız vardır. Sık sık takılıp düşerler ve her defasında kaldırmak için elinizi uzatırsınız çekinmeden. Kaldıracağım diye, bir yerine bir şey olmuş mudur diye işinizi gücünüzü bırakırsınız, kendinize bile yetmeyen zamanınızdan ona ayırırsınız yeri gelir ... Elinizi sıkı sıkı tutmuş kalkarken her defasında önce teşekkür eder , iyi ki varsın der, ardından bir dahakine daha çok dikkat edeceğim der. Ama bilirsiniz ki aynı yerde ya da değil birkaç adım sonra yine takılacak, sendeleyecek, düşecek. Siz düşmesin , düşüp bir yeri incinmesin diye etrafınızda gördüğümüz tüm çukurları, tümsekleri ona anlatırsınız ama bir kulağından girer, hatta girmez bile ... Bazen ısrarla aynı yerde düşer, kaldırırsınız yine orada düşer, yine kaldırırsınız. Aynı yerde düşmesin diye farklı yollar tarif edersiniz daha düz ve düzgün ama yine bildiğinden şaşmaz ve aynı yerde bir kez daha düşer ... Sonra farkedersiniz ki onun için önemli olan kalkmak değil aynı yerden gidip aynı yerde düşmek ... Nihayetinde siz de insansınızdır tahammül sınırını vardır, demek ki öyle mutlu o der , o gönlü sakar arkadaşınızı düştüğü yerde bırakır kendi yolunuza devam edersiniz ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder