Üşüdüm !

İnsanın yaşamak istedikleriyle yaşadıkları arasındaki fark fazla olunca sürekli çökkün bir ruh halinde oluyor sanırsam.Yaklaşık 1,5 senedir sanki emanet bir hayat yaşıyorum. Bir misafirliğe gitmişim de , kıyafetime bir şey dökülmüş evin bir bireyinin çirkin, dar, kısa kıyafetlerini giymek zorunda kalmışım gibi. Hem üzerime yakışmıyor, hem kendi kıyafetimin başına gelen üzülüyorum ancak başka seçeneğim de yokmuş gibi... Tamam mutlu olduğum yerdeyim ama istediğim daha doğrusu hayalini kurduğum yerde değilim.Hayal ettiğim hayatın uzağındayım...Varım ama daha çok yokmuşum, yok olmuşum gibiyim...idim...

Bir süredir amacımı kaybetmiş bir haldeydim. Sahi neden istifa etmiştim? Neden sürekli üzgün hissediyorum? Neden uzman olacağım ki? Neden şu an şu salak fizyoloji kitabı önümde? Kafamda cevaplanmayı bekleyen deli sorular !..

Sıkıldım (sadece bugüne has bir şey değil tabi) ve çarşıya çıktım. Hava da hatırı sayılır soğuktu. Amaçsızca dolandım, iyi de üşüdüm ki üşümeyi severim. Üşüyünce kendime geldim resmen. Yaşadığımı hissettim ki uzun bir süredir bunu da unutmuşum sanki... Oturdum bir banka, kulağımda kulaklıklarım tabi ki. Bir yandan üşüyorum bir yandan beynim açılıyor sanki... Taşlar yerine oturuyor, tekrar hatırlıyorum. Nedenler niçinler gidiyor kafamdan. Güzel bir rahatlamayla kalkıyorum banktan. Biliyorum bu emanet his gidecek içimden. Yine kendi kıyafetlerimi giyeceğim. Gereken sadece sabır ve gayret... Güzel günler yakında, hissedebiliyorum... Hatırlamam için üşümem gerekmiş !